Świdnik

Miejscowość położona w dolinie potoku, który tworzy u swoich źródeł malownicze kaskady.
Świdnik powstał około 1400 roku i był wsią szlachecką. Pierwszy zapis o miejscowości pochodzi z 1581 r. Właścicielem całej wsi był Samuel Chrząstowski, ten sam, do którego (cząstkowo) należało Tęgoborze oraz (w całości) Just.

Z dokumentów historycznych dowiadujemy się, że istniał niegdyś w Świdniku młyn górny (pod lasem i górą).

Prawdopodobnie siła potoku świdnickiego wprawiała w ruch koło młyński. Do młyna w Świdniku zjeżdżali do przemiału zboża gospodarze nawet z dość odległych wsi. Mówiono, że „młynarz zna dobrze swój fach”. Dudniły po drodze koła furmanek wiozących worki ze zbożem, konie szły ciężko, bo młyn był „pod górą”. Powrotna droga była szybsza, wóz toczył się szybko po pochyłości terenu, pękate worki z mąką podskakiwały na furze, zaś sam gospodarz podkręcał z zadowoleniem wąsa „bo i ziarno zmielone, a chociaż droga do domu daleka, zdąży przed zmierzchem”.

W tragicznych latach II wojny światowej zarówno w Świdniku, jak i na terenie całej gminy rozwiną się silny ruch oporu. Organizowano tajne nauczanie, akcje dywersyjne i walkę zbrojną.

Dzisiejszy Świdnik rozciąga się szeroko w dolinie potoku o tej samej nazwie. Miejscowość malowniczo położona zarówno przy drodze, jak i na stokach górskich, graniczy z Tęgoborzem, Rojówką i Łyczanką.

Potok wije się jak srebrna wstążka i łagodnie spływa do jeziora. Potrafi też być groźny! Wówczas spiętrza swoje wody, zalewa pobliskie domostwa przynosząc straty (1997 r. – „powódź stulecia”)
(Z albumu „Ta Ziemia Sercu Najbliższa”)